می خواهم برایت بنویسم اما مانده ام که از چه چیزی و از چه کسی بنویسم؟

از تو که بی رحمانه مرا تنها گذاشتی یا از خودم که چون تک درختی در کویر خشک هستم

از تو بنویسم که قلبت از سنگ بود یا از خودم که شیشه ای بی حفاظ بودم از چه بنویسم؟

از دلم که شکستی یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم اشنا شد ؟

ابتدا رام شد اشنا شد و سپس رشته مهر گسست و رفت و ناپیدا شد

از چه بنویسم؟

از قلبی که مرا نخواست یا قلبی که فقط تو را می خواست؟

شاید هم در دادگاه عشق محاکمه بشویم دادستان تو را مقصر نداند و بر زود باوری قلب منکه تو را بی ریا و مهربان انگاشت اتهام بزند

شاید از اینکه زود دلبسته شدم و از همه ی وابستگی ها بریدم تا تو را دوست داشته باشم

به نوعی گناهکاری شناخته شدم.

نه!نه!شاید هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید

یا ندیده گرفت چون از انتخابش پشیمان شده بود عشقم را حلال کردم تا جان تو را ازاد کنم

که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود و تو معنای دوست داشتن را درک کنی

اما هیهات ... که تو ان را در قلبت حس نکردی و معنایش را ندانستی...

از من بریدی و از این اشیان پریدی...

((ای کاش هیچ گاه نگاهمان با هم اشنا نشده بود...

ای کاش هرگز ندیده بودمت و دل به تو دلشکن نمی بستم

ای کاش از همان ابتدا بی وفایی و ریاکاری تو را باور داشتم انتظار باز امدنت بهانه ای برای های های گریه های شبونه ام شد و علتی برای چشم به راه دوختن و از اتش غم سوختن و دیده به درد دوختم))

اما امشب می نویسم تا تو بدانی که دیگر با یاداوری اولین دیدارمون چشمانم پر از اشک نمیشود چون بی رحمی ان قلب سنگین را باور دارم

امشب دیگر اجازه نخوام داد که قدم به حریم خواب ها و رویاهایم بگذاری

چون این بار(من) اینطور خواسته ام هر چند که علت رفتن تو را نمی دانم

و علت پا گذاشتن روی تمام حرفایت را...

باور کن....

که دیگر باور نخواهم کرد عشق را...دیگر باور نمیکنم محبت را...

و اگر باز گردی به تو نیز ثابت خواهم کرد ...